Wie ben ik ?

Mijn eerste eye opener was toen ik met mijn kleine kinderen naar Rome vloog (alweer 15 jaar geleden). Bij de safety instructies vertelt de stewardess dat je in geval van nood het zuurstofmasker eerst bij jezelf moest opzetten en dan pas bij je kind. Anders overleef je het beiden niet! Ik was van slag, hoe kon ze dit nu zeggen? Mijn kinderen die gingen mij voor alles, wie moest ik dan eerst het masker opzetten, ik had aan iedere kant een kind… Moest ik dan kiezen, ik gaf hen met alle liefde mijn eigen zuurstofmasker maar dan kon ik mijn andere dochter niet meer helpen. Jeetje wat een rare regel was dat. Gelukkig landden we veilig in Rome en verdween dit dilemma weer naar de achtergrond.

In de tropenjaren die volgden, cijferde ik mezelf weg, mijn drie kinderen stonden op de 1ste plaats en daarna mijn toenmalige partner. Ik realiseerde me niet dat ik zelf de spil was van dit gezin en dat ook deze spil aandacht nodig had. Ik vergelijk het met een oplaadbare batterij, die moet je ook opladen, doe je dat niet dan houdt hij er uiteindelijk mee op. Toch ben ik gewoon doorgegaan, want ik ben een pitbull, als ik ergens voor ga dan ga ik ervoor en laat mijn doel niet meer los. Mijn huwelijk hield uiteindelijk niet stand, het positieve was dat ik door de scheiding de financiële impuls kreeg om een HBO studie te gaan volgen.

Mijn drive was groot als alleenstaand ouder, kostwinner (3 banen en stage). Ik heb mijn diploma gehaald, maar daarna ging het licht uit. Tijdens de revalidatie van mijn “Time out” besloot ik dat ik mijn leven anders ging leven. “Me-time” werd een terugkerend ingepland dagelijks moment. Geen excuses, geen andere prioriteiten of uitzonderingen. Ik maakte kennis met Qi gong, een zachte manier van yoga die ik tot de dag van vandaag nog steeds beoefen. Door te oefenen kwam ik meer in contact met mijn lijf. Ik ging wandelen in de natuur en vond hier de rust en ontspanning die ik zelf nodig had naast de zorg voor mijn kinderen.

Door het maken van een hele mooie natuurfoto kwam ik in contact mijn huidige partner (via facebook lol). We gingen samen de hei op om te wandelen en de rest is historie, inmiddels zijn we al weer een aantal jaren gelukkig getrouwd. Mijn huidige partner accepteert me zoals ik ben en dat maakt dat er ruimte is voor mezelf, het voelt als thuiskomen, ik kom tot rust. Ik hoef geen rol te spelen, ik kan gewoon zijn wie ik ben en dat is oké (scheelt bergen energie).

Inmiddels zijn mijn kids volwassen en vliegen ze uit, mijn oergevoel als moeder moet nu leren in de “loslaatstand” te gaan staan. Ik leer er nu op te vertrouwen dat ze genoeg in hun rugzak hebben om zich staande te houden in deze harde wereld, om goed voor zichzelf te kunnen zorgen. Best lastig; ik neem me iedere keer weer voor dat ik geen ongevraagd advies ga geven, dat ik ze de ruimte geef om zelf hun oplossing te vinden, echter na 2 minuten begin ik automatisch weer met mijn ongevraagde goedbedoelde advies. Mijn kinderen kunnen er nu om lachen en geven me terug dat ik weer aan het “preken” ben. Ik heb inmiddels geleerd dat ik mijn kinderen niet kan “redden” van hun levenslessen. Het leven heeft een yin en een yang, verdriet en blijdschap horen er allebei bij.

Ik weet nu dat mijn eigen oplossing NIET de oplossing voor mijn kinderen is. Dit inzicht heeft me geholpen om een betere moeder voor hen te zijn. Ik help ze niet door het VOOR ze op te lossen, ik help ze juist door met hen te zoeken naar hun EIGEN oplossing. Hiermee laat ik hen meteen merken dat ik erop vertrouw dat ze het nu zelf kunnen, ze weten dat ze altijd op mij terug kunnen vallen voor “gevraagd” advies. Helaas voor mijn moedergevoel gebeurt dit vrij weinig, eigenlijk is dit een compliment voor mij als opvoeder, echter ik vind het gewoon heerlijk om nog even te mogen moederen. Ze zijn veel te snel groot geworden! (zucht)

Ik werk nog altijd parttime bij een baas als maatschappelijk werker, maar omdat ik eigenwijs en direct ben en de hulp aan anderen op mijn eigen manier wil vormgeven ben ik mijn eigen bedrijf gestart. Niemand past in een hokje, ik kleur graag buiten de gangbare lijntjes. Anderen te motiveren daar hou ik van, de befaamde “stok achter de deur” te zijn of de “schop onder je kont” te geven om de actiestand te vinden. Wat ik lastig vind is als mensen de verantwoording steeds bij anderen leggen en dan maar blijven zeuren dat ze hier last van hebben. Mijn visie is dat ik zelf verantwoordelijk ben hoe ik mijn leven leef, ik heb iedere keer opnieuw de keuze hoe ik met een situatie om wil gaan. Ik onderzoek dan ook wat ik van de ander kan leren als die in mijn irritatie zit.

Stiekem weet ik zelf ook wel dat het lekker is om af en toe te zeuren over hoe zwaar je leven kan voelen (guilty as charged!). Humor en zelfspot is een grote kracht van mij, zo ben ik door de meest donkere dagen heen gekomen. Mijn lijflied is van Brigitte Kaandorp, “ik heb een heel zwaar leven”. Ik zing dit uit volle borst mee, dat relativeert en dan kan ik er weer even tegen.

Ik ben een aanpakker, een doener, ik leer het beste door het zelf aan den lijve te ervaren. De liefde die ik al van kleins af aan heb voor dieren heb ik nu met mijn bedrijf gecombineerd. Ervaringsgericht en lichaamsgericht werken is mijn passie en dat kan ik nu dus doen (ja en zoals je al hebt gelezen, ik ben zelf dus ook ervaringsdeskundig op dit gebied). Speuren met mijn hond Flory vinden we samen spannend en leuk om te doen. Ze is altijd vrolijk en haar kwispelende staartje is het mooiste wat er is, ik ben stapelgek op haar.

Zoals je merkt, praat en schrijf ik graag, de bedoeling was dat ik het kort zou houden. Dat is niet helemaal gelukt, maar al doende leer ik. Ik heb nu een kick ass business coach in de arm genomen, want die schop onder mijn kont had ik zelf nu nodig als verse ondernemer.

Flory en ik zijn een gecertificeerd Team AAI (Team Animal assisted interventions).

Het gecertificeerde team voldoet aan de kwaliteitseisen van ESAAT en is geaccrediteerd door het AKR. Het team, handler en hond, voldoet aan de eisen die worden gesteld qua kennis en praktijk om op een voor mens en dier veilige manier de interventies te kunnen uitvoeren.

Ik ben geregistreerd als jeugdzorgwerker bij de SKJ en als maatschappelijk werker bij de BPSW.